vendima 2008

Este ano a vendima tivo a novidade de contar cunha espectadora (a ratos) que para o ano que ven seguro que xa quererá colaborar máis activamente recollendo algúns baguiños.
Polo resto non moita colleita pero chegou para encher un barril de branco e outro de tinto.

vendima 2007

Como xa se temía este ano a vendima non deu para moito. Apañamos toda a uva albariña o domingo pasado e tan só enchimos 3 caixas fronte ás 25 do ano pasado. Menos mal que Manolo o veciño deixounos coller unhas uvas treixadura que non quería para el. Ao final 3 caldeiros de mosto para o barril que darán unhas 30 botellas; se o viño sale bo vai costar unha millonada.

Esta fin de semana tocoulle ás uvas tintas. Coa ameaza do mal tempo comezamos o venres pola tarde e apañamos 3 caixas. O sábado xa tivemos chuvia todo o día e xa semellaba que o viño tinto sería tan preciado como o branco. Pero o domingo despois de xantar víanse claros esperanzadores no ceo e fomos correndo ás viñas propiedade de Manolo que, coa súa filantropía habitual, cedeunos parte das uvas de folla redonda que alí estaban ao refuxio da chuvia.
Nestes intres están a fermentar na cuba as 17 caixas de uva tinta.

a derrota de sulfateitor man

este ano o temible mildeu venceu a sulfateitor man a pesar dos seus esforzos por evitalo. A meteoroloxía adversa foi de perlas para os fungos, pulgóns e demais inimigos do verde.
Aínda así o noso heroe foi quen de salvar algúns acios para ter algo que recoller na vendima.

vendima 2006

esta é a terceira vendima que facemos e xa é todo un costume na casa. Tivemos sorte co tempo porque días despois de rematar chegou o mal tempo, Gordon incluido.
Este ano houbo algunhas novidades.
Por primeira vez axudaron na colleita os nosos sobriños e penso que repetirán o ano que ven.

Outra novidade foi poñer a proba uns barriles de cervexa que se están a vender na zona para almacenar o albariño, pois tivemos excedente de uvas grazas á “colleita histórica” deste ano.

Veremos como resulta o viño desta volta… aínda que sempre hai que dicir que é millor que o do veciño.

viticultura

xa as parras están cheas de follas novas e semellan medrar un centímetro por día. Axiña chegará o momento de Sulfateitor Man.
Este ano plantamos unhas poucas cepas de Mencía para variar un pouco. Demasiado albariño na zona.

vendima 2005

aquí teñen algunhas imaxes da vendima deste ano. A nosa colleita foi menos cuantiosa que a do ano pasado pero a uva estaba en mellores condicións.

Conseguimos encher un barril de blanco, outro de rosado (chamámoslle así a unha mezcla de uva blanca e catalana), un de tinto tipo Barrantes e un inclasificable co mosto que nos quedou de varias uvas que fermentamos para obter o bagazo. En total 32 arrobas de viño (1 arroba = 15 litros aproximadamente).

Este ano un veciño contounos que o mellor método para evitar que o mosto no barril bote escuma por fora é poñer tubos de goma dende o barril para o escape dos gases da fermentación. A adega semellaba un experimento do Quimicefa.

Todo o pobo estivo revolucionado estes días. Ao final corrían ríos de viño polos camiños.

sulfateitor man: o retorno

o val do Salnés arrecende a sulfatos e xofres…
Estes días regresou sulfateitor man para combater o mal das viñas. Hai que estar preparado para a chegada do San Quirico aló polo 16 de xuño que como tiña unha muller borracha mandaba as néboas malignas para estragar a colleita de uvas.
Estas son as novas armas do noso heroe.

viño porquiño

Chegou o esperado momento de probar o noso viño. As xeadas das últimas semanas viñeron de marabilla para clarexar o viño e xa comezamos a bebelo. O que mellor sabe é o branco feito na súa maioría con uva albariña; o tinto tipo Barrantes resultou un pouco forte, bravo como di o veciño.
A ver se non se bota a perder cando cheguen os calores xa que non lle engadimos “sulfuroso” nen nada semellante como é práctica bastante habitual pola zona.

vendima

esta fin de semana estivemos de vendima e os dedos cos que escribo isto aínda seguen suxos co zume das uvas. Despois de andar todo o ano primeiro podando, logo atando e sulfatando chegou o ansiado momento de recoller os pequenos froitos. Foi un pouco traballoso xa que algúns acios estaban maduros de máis e había que andar escollendo nas uvas. Agora temos dúas cubas cheas de uvas tintas e blancas (catalán, moscatel e un pouco de albariño) que están a fermentar despois de ter sido esmagadas polos pes dun servidor. As uvas fermentadas vanse poñendo quentes e por aquí contan que unha vez caeu unha galiña dentro dunha cuba e quedou cocida; tamén din que pola parte de Ourense lle botan xamóns enteiros ás cubas co fermento e acaban desfeitos pero isto non foi confirmado …
As uvas albariñas sufriron bastantes baixas este ano por mor da peste do blackrot (aínda que aquí sempre lle botan a culpa á araña roxa) pero tentaremos vender unhas caixas a unha bodega veciña a pesar de que a pagan moi mal tendo en conta os traballos que require esta uva. O resto para os nosos barrís.
Nenos e nenas, isto da vendima é moi fatigoso e penso que aínda temos até o venres. Eso sí, o viño vaise desfrutar máis que nunca.

sulfateitorman

cando chega do traballo quita o seu traxe e a súa gravata para transformarse en… SULFATEITORMAN !! para combater os seus temibles inimigos: o mildeu, o oidio e o blackrot.
Contra o mal das viñas … SULFATEITORMAN !!

fin da poda

estes días rematamos coa poda das viñas de albariño (aínda que queda polo menos un día máis para rematar con outras parras de uva tinta e catalana). Na foto pode verse o resultado de tanto traballo; teño que agradecer ao meu veciño Manolo que me ensenara a técnica da poda aínda que sigo tendo dúbidas moitas veces antes de cortar. Tamén aprendín novos termos como ghomada (as ramas novas) e tornos (os novos gromos das vides). Ahora falta atar cada unha das vides aos aramios que as suxeitan pero para isto xa non hai que depender da lúa; para os non iniciados apunto que a forma tradicional de atar é usando ramiñaas de vimbio (mimbre en castelán) previamente a remollo pero como todavía non temos ningún arboliño de vimbios (un vimieiro, vimbieira, salgueiro blanco : salix viminalis) terá que ser con macarrón (un cordel de plástico azul lixeiramente elástico e resistente).