23.12.05

xogos interactivos

a pasada semana nunha coñecida xoguetería na rúa do Vilar en Santiago de Compostela tiñan unha liquidación de xogos e xoguetes dos de antes; é dicir, de cando eu era novo. Unha verdadeira viaxe ao pasado.
Atopei un xoguiño sinxelo que tiña de cativo da colección ‘Los Imposibles’ de Congost.


Trátase de guiar coa nosa habilidade unha boliña de aceiro por un labirinto con buratos traicioneiros. Verdadeiramente aditivo, entretido e sen pilas.
Nestas festas aproveitarei as xuntanzas familiares para facer unha visita ao trasteiro dos meus pais na procura de lembranzas.


lanzado por porquiño | 07:03 | son todo oidos [3] |

16.12.05

galician tea

unha nova proposta de cultivo en Galiza: o té. Esta planta da familia das camelias (camellia sinensis) fun atopala no mercado das flores de Notre-Dame en París despois de procuras infructuosas polos viveiros da nosa terra. Fai pouco floreceu.


As follas do té comezan a recollerse aos tres anos de vida da planta.
Non sei se a calidade do té será boa porque nesta inflúe a altitude da plantación.
No limiar de A lus do candil de Anxel Fole este comenta que no Courel podían atoparse arbustos de té polo que aínda hai esperanza.


lanzado por porquiño | 07:23 | son todo oidos [20] |

18.03.04

os monos de mar

onte lembrei por unha estrana asociación de ideas un tema que sempre tívome intrigado: os monos de mar. Os maiores do lugar lembrarán uns misteriosos anuncios que aparecían en moitas revistas e tebeos dos 70 e 80 (xunto con outros de gafas de visión raios X, o método Charles Atlas de musculación e outros productos maravillosos) nos que se publicitaba unha estrana forma de vida. Segundo estes anuncios vostede recibía un sobreciño cuns pós que despois de introducir nun recipiente con auga convertíanse en maravillosas criaturas con formas humáns e que se aseguraba poderían ser amaestradas para realizar piruetas e outras proezas. Eu nunca crín nisto pero sempre quedoume a dúbida de que serían estes monos de mar.
Ó lembrar este tema onte busquei por internet e non me resultu difícil averiguar o que en realidade son estas criaturas: unha especie de camaróns (Artema nyos) descubertas por Harold von Braunhut en 1957; este señor encontrou que os bichiños enquistábanse ante a falta de auga manténdose nun estado latente e recuperaban a vida de novo na agua. O resto conseguiuno o poder do marketing… Moitos nenos deberon sentirse defraudados cando os polviños convertíanse no que poden ver se pinchan na imaxe de aquí enbaixo en vez da familia feliz de moniños de mar co seu castelo incluido.
Cantas colonias de monos de mar haberá nestes intres nas nosas alcantarillas?




lanzado por porquiño | 16:40 | son todo oídos [7] |

9.03.04

a patria do pasado

Esta fin de semana estiven por ferrolterra e fun visitar un lugar mítico da miña infancia: a capela da Virxe do Porto en Meirás (A Coruña). É unha diminuta capela situada nun pequemo promontorio onde o mar golpea con forza. Cando era moi pequeno levábanme ás praias cercanas e cos meus ollos de neno asombrado vía aquela capela ao lonxe como un lugar rodeado de misterio, inalcanzable, sobre todo cando a marea estaba alta pois o promontorio convertíase nun illote ao subir a auga do mar.
É agradable ver que algúns lugares do recordo seguen presentes e aínda é posible sentir neles as sensacións do pasado.
Non son moi partidario das citas pero isto que acabo de ler en historia universal de paniceiros paréceme axeitado:

(...) de repente, no sabemos cómo, entramos, peregrinos solitarios, en la tierra del exilio. Ya nada es como entonces: perdimos, tal vez por pura inconsciencia, una patria a la que no podemos volver a no ser en momentos fugacísimos de inesperada comunión, momentos en los que se restablece para nosotros solos, por medio de unas palabras o una música, la armonía del universo.


lanzado por porquiño | 14:05 | son todo oídos [7] |

27.02.04

titereteando


Una de mis aspiraciones secretas era la de hacerme titiritero de profesión: recorrer los pueblos y ciudades con mi maleta llena de muñecos (me gusta más la modalidad de títeres de guante) a los que daría vida ante la mirada atenta de niños y niñas acompañados de muchos padres que siguen siendo niños. Incluso una vez bromeé con mis compañeros de trabajo enviando un correo de despedida en el que contaba que abandonaba mi carrera profesional por un puesto en el teatro de marionetas de Munich (M?nchner Marionette Theater) donde estaba trabajando en aquellos tiempos. Muchos se lo creyeron …
Tengo por afición ir a Santiago DC a la Sala Yago para disfrutar de los títeres; debería haber más locales con programación continua de títeres como este, no creo que sea algo tan caro de mantener. Los niños y mayores disfrutan siempre y uno de mis momentos favoritos es cuando los niños se involucran tanto en la representación que avisan con gritos al protagonista del acecho del lobo por su espalda; eso nunca lo he visto en el cine por ejemplo. Yo disfruto sobre todo de las obras con mamporros a diestro y siniestro: recuerdo una versión del clásico ‘Pulcinella’ que vi representada por un titiritero italiano en el Teatro Principal de Santiago DC en ocasión de un festival internacional de títeres; la cantidad y velocidad de los mamporros fueron antológicos.
La foto es de ‘Jiñol’ de la compañía gallega Trompicallo que podrán ir a ver el día 14 de marzo a las 12.30 en la Sala Yago antes o después de votar.


lanzado por porquiño | 13:19 | son todo oídos [9] |