Esta fin de semana estiven por ferrolterra e fun visitar un lugar mítico da miña infancia: a capela da Virxe do Porto en Meirás (A Coruña). É unha diminuta capela situada nun pequemo promontorio onde o mar golpea con forza. Cando era moi pequeno levábanme ás praias cercanas e cos meus ollos de neno asombrado vía aquela capela ao lonxe como un lugar rodeado de misterio, inalcanzable, sobre todo cando a marea estaba alta pois o promontorio convertíase nun illote ao subir a auga do mar.
É agradable ver que algúns lugares do recordo seguen presentes e aínda é posible sentir neles as sensacións do pasado.
Non son moi partidario das citas pero isto que acabo de ler en historia universal de paniceiros paréceme axeitado:

(...) de repente, no sabemos cómo, entramos, peregrinos solitarios, en la tierra del exilio. Ya nada es como entonces: perdimos, tal vez por pura inconsciencia, una patria a la que no podemos volver a no ser en momentos fugacísimos de inesperada comunión, momentos en los que se restablece para nosotros solos, por medio de unas palabras o una música, la armonía del universo.

lanzado por porquiño | 14:05 | son todo oídos [7] | ferrolterra nostalxia viaxes