negro

á miña aldea chegou tamén o fogo asasino. Dende o sábado pola tarde estivemos pendentes dos montes que rodean as casas pero foi o domingo cando a situación comezou a ser crítica.
Entre varios veciños tivemos que parar o lume que se achegaba ás casas con mangueiras, caldeiros e a boa axuda das sulfatadoras para as viñas. Os bombeiros chegaron máis tarde.
O luns reaviváronse moitos lumes e a cousa quedou sen control mentres nuñez feijoo e compañía facían de bombeiros diante das cámaras despois de pasar pola festa do albariño.
Agora non queda un monte sen queimar nos arredores. Así víase un monte do lugar.

Onte un esquío procuraba refuxio na nosa casa.

Eu sei quen sodes: uns grandísimos fillos de puta.